Volgens betroubare verslae van AfriForum en TLU SA is die brutaliteit van hierdie aanvalle ongeëwenaard: marteling, verkragting en wrede moorde bly kenmerkend, vêr bokant gewone roofmisdaad.
In Desember 2025 alleen het die moord op At en Pietro Mahne op Baltimore in Limpopo die land geskok. TLU SA het onmiddellik gereageer: “Genoeg is genoeg.” Die organisasie beklemtoon dat sulke aanvalle nie blote statistieke is nie, maar ’n aanval op die bestaansreg van boere en die voedselveiligheid van die hele nasie. Die regering se hardnekkige ontkenning en gebrek aan prioriteit vir landelike veiligheid dui op ’n diep morele verval, veral wanneer vergelyk word met hoe vinnig ander misdade politieke aandag kry.
Tog is daar ’n ander kant aan die verhaal: die merkwaardige veerkrag van Suid-Afrika se boere. Ten spyte van onmenslike trauma kies baie families om nie te vlug nie. Weduwees neem plase oor en bou dit weer op. Gemeenskappe staan saam om nuwe heinings, kamerastelsels en boerewagte te stig. Sommige boere skakel oor na hoë-tegnologie-boerdery met hommeltuie en GPS, en behaal selfs groter sukses as voorheen.
Hierdie stories van deursettingsvermoë en geloof is kragtige getuienis dat die boere nie sal breek nie.
Die werklikheid bly egter onmiskenbaar: sonder daadwerklike beskerming van privaat eiendom en lewens in die platteland sal die aanvalle voortduur. Die ANC-regering se onvermoë, of onwilligheid, om hierdie krisis ernstig op te neem, bedreig nie net boere nie, maar die hele land se voedselproduksie en ekonomiese stabiliteit.
Boere se boodskap is duidelik: ons is hier gebore, ons bly hier, en ons sal veg vir ons grond en ons kinders se toekoms. Dit is tyd dat die res van Suid-Afrika dit ook begin besef.
